Een zoektocht naar zelfexpressie 

Ik vind het lastig mijn creatieve stroom op gang te houden als moeder. Voor mij staat Bowie in deze fase van mijn leven op nummer één. Het huishouden dat ik draaiende houd in m’n eentje. Mijn prachtige, vervullende sessies. Maar het uitten van mijn creativiteit, mijn schrijven. Dat voelt al lange tijd weggestopt. Alsof ik mijn stem niet kan vinden. 

Het frustreert en knaagt. Ik verlang naar zinderende levendigheid. Het voelt een alsof er een iets te zware deken over me heenligt. Ik mis het schrijven. Het creëren. Het delen. Maar hoor ook de stemmen: wie volgt mij nu nog na al die jaren zo weinig delen? Die pinnige innerlijke criticus die mij weghoudt van de pagina. Die nog maar een rondje het huis opruimt om klagend over te weinig tijd neer te ploffen. 

Maar nee, ik neem er geen genoegen mee. Ook als alleenstaande moeder wil ik een bruisend, innerlijk leven hebben. Dus zo begin ik aan The Artist Way*. Zo’n 2.5 week geleden. Samen met bestie Sabine. De eerste dagen flow ik erdoor. Ik schrijf met gemak 3 pagina’s vol. Daarna wordt het stroever. Geen idee wat ik moet schrijven. Het is vooral veel geklaag. Veel herhaling. “Pfff, dit doet helemaal niks!” denk ik. Gelukkig lees je in het boek over deze veelvoorkomende fase. Gewoon doorgaan. 

* The Artist Way is een boek van Julia Cameron over het herontdekken van je creatieve vuur. De basis is dat je elke ochtend 3 pagina’s schrijft, artiesten uitjes plant en wekelijks een stuk leest en oefeningen doet. 

Er lijken wel wat dingen helderder te worden. En er iets meer intimiteit met mijzelf ontstaat. Door de pagina’s voel ik hoe snel ik de neiging heb om afleiding te zoeken. Afleiding in leuke fantasieën, dingen die ik wil doen, telefoon. Alles om maar niet te doen wat ik écht te doen heb. 

Delend over mijn verlangen naar creatieve expressie geeft een goede vriendin (en fantastische coach) terug: volgens mij heb je te zijn in het onbekende. Wat is dat onbekende dan? Maar later die dag zet ik de schop in de tuin om mijn plan voor een wilde bloementuin een eerste zetje te geven. Ik neem ook een kleine stap voor mijn bedrijf. 

In de avond breng ik Bo naar bed. We hebben een ritueel van tandenpoetsen, boekje, masseren, naar de sterrenlamp kijken. Dan duurt het meestal nog wel even voordat hij slaapt terwijl ik ernaast ligt. Ik begin opeens te zingen (wat ik bijna nooit doe). Voluit zing ik I AM van Fia. Het stroomt eruit. Aan het einde van het lied zie ik hem vredig met zijn ogen dicht liggen. Ah, dit is dus ook het onbekende. Een andere weg nemen. Ook al is het een mini verandering. Daar ligt hij vredig, in slaap gezongen. En ik voel me zinderend van het zingen.