Müllerthal Dag 1

Opeens waren er 4 dagen dat Sabine en ik samen op vakantie konden gaan. Zonder kids! Yes. Algauw kwam het Müllerthal in ons vizier. Vier uurtjes rijden, hiken, kamperen, kletsen.

We besloten te overnachten op camping Wollefsschlucht in Echternach, net op de grens met Duitsland. Op de Google reviews zien we iets met vergane glorie, maar aangezien hier nog plek is wagen we het erop. We worden hartelijk ontvangen en na een reis zonder airco in 36 graden zijn we allang blij dat we er zijn. We zetten ons tentje op de laatste plek -naast de rioolputten- en nemen een duik in het zwembad. Wat nog een flinke klim vergt.

Na een slechte nacht gaat de wekker om 7 uur. Ik zet het gasbrandertje aan en maak koffie met de percolator. We eten een havermoutje met bramen uit de struik naast ons en amandelpasta. Wandelschoenen aan en hoppa, op naar de basiliek van Echternach! Daar beginnen namelijk alle wandelingen.

We besluiten te beginnen met route 2 van Echternach naar Mullerthal. Een hike van 13.8 kilometer (easy peasy?) die vaak als het mooist wordt beschouwd. Het is direct flink omhoog klimmen. Hijgend stappen we de berg op. Waar we inderdaad al snel worden beloond met een prachtig landschap. Hoge bomen, stilte,  enorme rotsen met veel grotten waar je even lekker in kunt rusten. In die grotten is het direct koel. In tegenstelling met de 38 graden die vandaag zullen worden bereikt.

Het is heerlijk om maar één doel te hebben vandaag. Het enige wat we hoeven te doen is wandelen. We beseffen wel dat het allemaal iets trager gaat dan ingeschat. Een platte kilometer is totaal anders dan eentje waarbij je op en neer gaat. Pas rond 11 uur komen we na 3 uur wandelen aan in Berchdorf. We hebben ongeveer de helft afgelegd. De zon brand al flink en we strijken neer op een pittoresk terrasje naast een kerk. We bestellen twee koffie die in schattige kopjes wordt geserveerd. Wat worden je zintuigen altijd weer anders geprikkeld als je in een nieuwe omgeving bent. 

We merken allebei op dat het ook echt even afstemmen is. We zijn zo in de kinderjaren. Elkaar echt goed zien, zonder afleiding, komt niet vaak voor. Het is verleidelijk om maar te blijven kletsen over van alles. Maar als we beiden uitspreken dat we behoefte hebben aan écht contact, verandert er direct iets. Wat meer achterover leunen. Wat vermoeidheid en tranen. Fijn.

De tweede helft is adembenemend mooi én pittig. De hitte is, vooral voor mij, overweldigend. En terwijl ik het zwaar heb komt opeens naar boven: so within, so without. Op een of andere manier put ik er veel kracht uit. En is het ook voelbaar. Hoe ik mij voel wordt direct weerspiegeld door de wereld buiten me. De rustpauzes in de grotten zijn heerlijk. In een cocon in de aarde. Bijzonder.

We nemen een rustpauze op een grote rots en we zijn helemaal alleen in dit enorme woud. Het enige wat je nog hoort zijn de vogeltjes en de wind. Geritsel. Een gevoel van thuiskomen. Wat is die stilte toch helend!

Opvallend is hoe we het omstebeurt zwaar hebben en elkaar er dan doorheen kunnen slepen. We moeten lachen om onze gevoeligheid. Wat gaat er toch veel door ons heen op zo’n dag. De laatste kilometer is in zicht en we eindigen bij een beekje! Echt een cadeautje. Lekker even afkoelen en onze aankomst vieren met een apfelschörle op een ongezellig hotelterras.

We nemen de bus terug – gratis in Luxemburg – en ploffen neer op de camping, waar we rijst met bonen, tomatensaus en groenten maken. Smaakt toch extra goed na al die kilometers. Gelukkig zijn de douches erg goed op de camping. We duiken vroeg ons bed in, want morgen staat er weer een mooie route op de planning!

Stay tuned voor deel 2.

X Jolijn