Kinga, een kleurrijke prachtvrouw. Ze kwam op mijn pad dankzij Valentine. En een paar jaar geleden ontving ik van haar een bijzondere bekkenmassage in haar appartement in Den Haag. Daarna kreeg ik soep en cheesecake mee naar huis voor mij & Bowie. Op haar Insta staat: Wildly in love with life, all of it. Ik ben benieuwd wat dat voor haar betekent!

Wie is Kinga?

Ik ben Kinga, 44 jaar en op dit moment op een hele goede plek in mijn leven. Ik probeer steeds minder iets te worden en steeds meer te zijn. Zodat wat ik doe een verlengde is van wie ik ben. Natuurlijk houdt het leren nooit op, maar ik voel nu wel: ik ben goed zoals ik ben. 

Ik ben een vrouw die van alle markten thuis is. Ik geniet van het leven. Ik houd van alle paradoxen van het mens zijn. Onze multidimensionaliteit. En dat probeer ik ook uit te dragen. 

Ik ben een mens dat veel in beweging is. Nieuwsgierig. Aan het leren en ontdekken. Open als een kind, met inmiddels toch ook wel veel wijsheid van leven in dit mensenlichaam. Veel mensen kennen mij echter als yogalerares. Dat is mijn vaste basis. Ik geef meerdere lessen per week. Het geeft me ruimte en een financiële basis.

Ik geef ook bekkensessies aan vrouwen. Daar ben ik heel gepassioneerd over. De bekkensessies verbinden vrouwen met hun essentie. Ook organiseer ik één of twee keer per jaar vrouwen retraites. Ik houd ervan om plekken te creëren waar vrouwen kunnen landen en zichzelf weer kunnen voelen. Hun oerkracht herinneren door samen te zijn. 

Tegelijkertijd merk ik dat mijn werk zich blijft ontwikkelen. Er komen steeds vaker mannen op mijn pad voor lichaamswerk, vaak via hun partner. Dat vind ik bijzonder. Uiteindelijk verlangen we volgens mij allemaal naar hetzelfde: meer verbinding met onszelf en daarmee met het leven. 

Waarom doe je wat je doet? 

Vanaf kleins af aan voelde ik verdriet over het feit hoe er met vrouwen om werd gegaan. Ik ben zelf Pools en dus opgegroeid in Polen. Op mijn twintigste ben ik naar Nederland gekomen. Ik kom uit een huis met huiselijk geweld en alcoholisme, net zoals de meeste vrouwen om mij heen destijds. Dat was mijn realiteit en een vrij normale zaak. De vrouwen hielpen elkaar met van alles en als er ruzie was bij de buren, namen de vrouwen elkaars kinderen in huis. De fijne bijzaak van het geweld was dus de sterke vrouwelijke verbinding. De ware kracht van sisterhood is me met de paplepel ingegoten kan je wel zeggen. 

Polen was in mijn jeugd ook streng katholiek en als ik vroeger naar de kerk ging vond ik het heel gek dat ik geen vrouwen zag als priesters. Ik zag de nonnen, maar dat waren niet degenen die de teachings gaven. Ik hoorde ook vreemde dingen in de kerk en stelde altijd veel vragen. Het klopte niet voor mij. Waarom is God een man? Wie bepaalt dat?

Toen ik ouder werd, heb ik mijzelf lang van mijn vrouwelijkheid afgesloten. Ik was een stoere chick geworden, een tomboy. Al voelde ik diep van binnen dat het niet natuurlijk was. Ik verlangde naar verzachting. Maar ik wist niet te verbinden met die vrouwelijke energie. Dat stond voor mij gelijk aan onveiligheid.  

Naarmate de tijd vorderde werd ik mij ook bewust van het feit dat je niet voor de aarde/natuur kunt zorgen als je niet voor jezelf zorgt. Wanneer je echt je lichaam bewoont en goed voor jezelf zorgt, kan je niet anders dan ook voor de aarde, de wereld en de mensen om je heen zorgen. Je maakt dan andere keuzes. Dat is voor mij ook het vrouwelijke principe. 

Ik geloof dus ook dat het leven mij precies de obstakels heeft gebracht waardoor ik nu doe wat ik doe. Ik weet hoe het is om je onveilig te voelen in het leven. En ik heb het weten te transformeren. Iedereen krijgt precies wat nodig is voor groei en expansie. Net zoals een diamant, die onder druk geslepen wordt om meer te kunnen schijnen. De uitdagingen uitgaan, toestaan om door het leven ‘geslepen’ te worden – dat zorgt ervoor dat je op je unieke pad terecht komt. 

Je bent een heel kleurrijk persoon en wat je zelf al zei van alle markten thuis. Dit zie je ook op jouw Instagram. Je schuwt een feestje niet, houdt van lekker eten en bent veel onderweg.

Ja, en iets in mij vindt dat heerlijk. Van alle markten thuis zijn. Maar vooral dit jaar ben ik gaan voelen dat het ook versnipperd voelt. Ik doe nog steeds van alles, maar ik word ook ouder en besef me steeds meer dat het leven tijdelijk is. Daardoor heb ik steeds helderder wat mijn echte ja’s en nee’s zijn. Waar wil ik mijn energie nog aan besteden en wat heb ik te laten gaan?

Ik voel ook steeds meer rust in mezelf. Ik weet zo ongeveer wat mijn richting is, want hoe meer ik in mijn essentie kom, hoe meer ik voel dat er dan nog maar één weg is. Je kunt niet meer alles doen en mij daaraan overgeven – dat brengt rust. Ik weet eigenlijk alleen nog maar steeds ín het moment welke stap ik te zetten heb en ik probeer het leven niet meer zo te sturen. Het ontvouwt zich steeds meer. Ik heb daarin te vertrouwen dat ik weet of ik nu links, rechts, vooruit of achteruit te gaan heb. En dat is altijd anders dan mijn hoofd bedenkt, haha. Ik voel letterlijk in mijn lijf: die kant moet ik opgaan. En het volgen heeft me keer op keer laten vertrouwen dat het altijd goed komt en veel magischer dan mijn kleine ‘ik’ had kunnen bedenken. 

Het leven op aarde is intens, maar ook een wonder. Een kado. En hoe meer we met eerbied met het leven kunnen omgaan, hoe leuker het wordt hier. Ik houd ervan te leven!

Wat betekent voor jou leven vanuit je bekken? 

Veel mensen leven vanuit overleving en coping. Je bedenkt wat praktisch en uitvoerbaar is.  Veel mensen verstoppen zich achter identiteiten, maskers en persoonlijkheden die gewenst zijn. Al vanaf kleins af aan ontwikkelt eigenlijk slechts één deel van de hersenen. Die waar het ratio leeft. Jonge kinderen zitten in klassen en moeten via een boekje dit en dit kennen. Slechts één deel van ons krijgt aandacht. En dat is het deel van: what you see is real. Intuïtie, gevoel en creativiteit zijn ondergeschoven kindjes. Terwijl dit net zo goed bij ons menszijn hoort. Het onzichtbare, het onlogische. Juist vrouwen zijn daar van nature mee verbonden. Terug naar het bekken is terug naar die lagen. Terug naar je natuurlijkheid. Dan ga je van binnenuit voelen: déze beweging heb ik te maken in het leven. Niet altijd logisch, wel kloppend. Je hebt het dus te doen, kleine stapjes te zetten, voordat je hier weer vertrouwen in krijgt. 

Wat zou je zeggen tegen vrouwen (en mannen) die niet weten waar te beginnen?

Ieder heeft een eigen pad. Het ligt er heel erg aan waar je vandaan komt. Sommige vrouwen zitten totaal in de overdrive, in het doorgeschoten mannelijke. Veel doen, veel dragen. Zij hebben juist te verzachten, steun ontvangen, rust inbouwen. Maar ik zie ook veel vrouwen die niet durven. Niet spreken. Of die volgzaam zijn. Voor hen is een vechtsport, expressie of meer actie juist een goede stap. Er is dus niet één weg voor iedereen.

Ik heb het afgelopen jaar veel trainingen gedaan bij Brechtje Schoofs. Daardoor heb ik wel ervaren dat het voor álle vrouwen voedend is om te verbinden met het yin. De vertraging, verzachting, het zakken in het lijf. Dit neemt alle vrouwen mee naar hun kern. En van daaruit ontstaat een authentieke beweging.

Hierbij heb ik het over het echte yin. Veel mensen denken tegenwoordig dat yin een soort staat is waarbij je de hele tijd in complete overgave en zachtheid bent, volledig passief. Een mooi voorbeeld vind ik altijd de ontspannen kat. Die komt in één keer in actie als hij een muis ziet. Dat is toegang hebben tot échte ontspanning en échte actie. De doorgeschoten actie van deze tijd is vals yang. Yang is namelijk ook kalm. Vanuit kalmte actie ondernemen. Die valse yang heeft nu zijn max volgens mij wel een beetje bereikt. Daarom is er ook zoveel woede én vermoeidheid in de wereld. Het is niet vol te houden hoe wij leven. De enige manier is zelf een andere beweging te maken. Dat zijn we nu ook aan het doen collectief, wat natuurlijk eerst met verzet en onbegrip wordt ontvangen. 

En wil je simpel beginnen met het yin ontdekken: lichaamswerk. Dat is het makkelijkste antwoord. Wat belangrijk is dat je je veilig voelt. Als je je veilig voelt komt je natuurlijke beweging naar voren. Voor de een is dat schreeuwen en voor de ander is dat liggen niks doen. 

Op een gegeven moment dacht ik wel klaar te zijn met het werk wat ik doe. Ik dacht: iedereen biedt het nu aan, mijn werk zit erop haha. Maar ik zie nu pas dat ik klaar werd gestoomd voor wat er nu gebeurt. Zoveel wordt zichtbaar. Epstein, netwerken van kinder- en vrouwenmisbruik. Het is zo groot. Maar omdat er zoveel ondergeschoven is, zien we het nu pas. Dat is niet fijn, maar wel een goede beweging. Dan kunnen we er iets aan doen met zijn allen. 

Klopt. Er wordt veel zichtbaar op dit moment. Ook over cults en narcisme. Het komt zo naar boven nu. Voor mij gaat dat ook over het doorgeschoten yang. Losgesneden van alles. De uitnodiging daarin is volgens mij dat wij als mensen, maar vooral als vrouwen, weer verbinden met onze natuur. Onze kern. Zodat je niet meer aanhaakt op de verwarring die o.a. narcistisch gedrag zaait.

Ja, en dat je je eigen natuurlijkheid weer kan leven. Want als je daarmee in verbinding bent dan zijn dat soort mannen (of vrouwen) geeneens meer interessant. Je bent niet meer manipuleerbaar. Daar zit ook echt een stuk voor veel vrouwen. Dat je niet meer buiten jezelf zoekt, het stukje behoeftigheid, maar echt op je eigen benen gaat staan. Je gaat ook je eigen aandeel zien. Waarom verschijnt dit nu in mijn leven? Wat heb ik zelf te veranderen? Dat is een stukje bewust lijden, maar daarna kan je dan ook echt andere stappen zetten. 

Ja, en voor mij heeft het ook te maken met wat er in mijzelf naar boven komt als ik grenzen aangeef. Dat kan heel oncomfortabel zijn. Ik heb ontdekt dat het voor mij vaak veiliger voelde om water bij de wijn te doen, dan een duidelijke nee te geven. Maar met het gevoel, de sensaties, te zijn als je gaat staan voor jezelf. Dat vraagt wat.

Ja, dat vraagt met de intensiteit van leven te zijn. Gewoon maar op tafel te leggen wat er pijn doet. En daarmee te zijn. Kijken hoe het zijn weg vindt. Gewoon even niks fixen, maar er mee zijn.
We leven in een wereld waarin constant alles direct opgelost moet worden. Maar het lichaam heelt letterlijk als we in diepe ontspanning zijn. En je moet tegenwoordig goed je best doen om die ontspanning op te zoeken. Doe je dat niet, dan ben je al gauw prooi voor de angst die er wordt gezaaid. Mensen die verbonden zijn met buik en bekken zijn eigenlijk heel onhandig voor het systeem dat gebouwd is op manipulatie en controle.

Hoe bouw jij zelf die diepe rust in jouw dag in? 

Ik doe zelf Reiki, oefeningen uit de alchemie die ik bij Brechtje heb geleerd. Het verschilt ook per periode. Soms doe ik zelfmassage, veel in de natuur zijn, knuffelen. Ik omring mezelf met schoonheid. Verwen mezelf met lekker eten. Dates. Af en toe een ijsje eten. Oh ja, en met vrouwen zijn. Alleen al door met een groep vrouwen samen te zijn gebeurt er zoveel. Alleen is het soms moeilijk om echt in die diepe ontspanning te komen, maar als vrouwen samenkomen dan is het zoveel makkelijker te verzachten. Alsof onze baarmoeders gaan resoneren. Kracht groeit. Je komt vanzelf in contact met je oerkracht. Ik denk vaak ook aan een bijenkorf. Eén bij kan weinig. Maar veel bijen bij elkaar zijn gevaarlijk als het nodig is. Bijen zijn nooit zomaar vijandig, maar wel als ze iets te beschermen hebben. Ze verspreiden leven, bevruchten, ze zijn dienstbaar en maken heerlijke honing. Dat gevoel krijg ik bij een groep vrouwen. Vooral vrouwen die met dezelfde dingen bezig zijn. Gewoon bij elkaar zijn zonder agenda. Kriebelen, aanraking, lummelen. Heerlijk. 

Hoe werkt verandering in jouw ervaring?

De eerste stap is erkennen dat het niet werkt op deze manier. Dat je niet blij bent. Dat is de fase van bewust lijden en meestal is dat niet zo leuk. Kutzooi, er moet iets veranderen haha. Ik heb dat ook. Je blijft daarin natuurlijk ook steeds nieuwe lagen ontdekken.

De tweede stap is openstaan voor steun. Er is zoveel hulp. Maar sommige mensen willen alleen maar klagen en niks veranderen. Ze willen spuien. Ze kunnen niet geloven dat het anders kan. Aanvaard dat er echter veel meer mogelijk is dan je denkt. 

De derde stap is dat je iets doet wat jouw aandacht trekt. Bij wie of wat voel je enthousiasme of een sprankel hoop. Vaak gebeurt dit bij mij door te kijken naar mensen die ik benijd.  Hoe doet zij dat? Zo begon het ook met mijn eerste vrouwentraining 13 jaar geleden. Ik voelde een JA. Ik had geen idee nog, maar het trok me aan. Die training was zo’n verademing. En van het een kwam het ander. Toen was er no way back. Als je eenmaal een deur opent kan je niet meer terug naar het oude. Mijn hele leven veranderde in de goede zin. De kwaliteit werd beter. Door te zinken in mijn buik, vertrouwen te leren voelen en mijn hart te openen, werd ik meer gedragen. Ik wil echt nooit meer anders. De meeste mensen leven half dood. Ik zeg het gewoon eerlijk. Ze zijn niet levendig, maar lopende hoofden. Afgesneden van hun hart, buik, ziel. Voor mij is dat geen leven. Doe mij maar het echte, rauwe. Ja, dat is intens. Je moet bereid zijn om in de intensiteit van het leven aanwezig te durven blijven. Zonder te vluchten of verdoven. Pittig soms, en prachtig!

Trouwens voor mij is de helende reis niet constant serieus ofzo. Plezier is heilig! Genieten. De schaamteloosheid durven opzoeken. Dingen proberen die je normaal niet durft. Zeker niet alleen de zachte meditatieve dingen. Het lijf is gewoon ook om voluit van te genieten. 

Ik las laatst een hele mooie quote: “Live a life that’s worth your grief.”

Wat betekent dat voor jou?

Als je dus weer in contact komt met je buik, je vitaliteit. Dat je dan vanuit je ziel kunt leven. Die heeft een missie, een taak. Waarvoor jij hier gekomen bent. Dat betekent dus ook durven loslaten wie je denkt te zijn. Beschikbaar te worden voor iets wat via jou tot uitdrukking wil komen. Het ego heeft daarvoor op zij te stappen en die vind dat meestal niet fijn.

Ik ga binnenkort stoppen met mijn lievelingsles yoga. Niemand wil dat ik stop. Ik eigenlijk ook niet. Mijn hoofd vindt het raar. Maar mijn lijf wil rusten. En daar heb ik mezelf aan over te geven. Dat is een andere intelligentie dan als ik het logische zou volgen.

Dat is het vrouwelijke weten. Daar kun je niet aan tippen met je hoofd. Als je daar toegang tot krijgt wordt het leven simpeler. Je kunt niet meer om de dingen heen. Je kan niet meer tegen je natuur ingaan.

Voor mij is dat onlogische ook altijd een leidraad naar magie. Daar waar mijn hoofd vaak niet bij kan, maar mijn lijf zegt: yes, die kant gaan we op. Laatst nog. Het was buiten nog heel koud. Maar ik voelde dat Bo en ik moesten gaan kamperen. En het werd zo’n geweldig weekend samen.
Andersom geldt het voor mij trouwens ook. Als ik er heel veel over na moet denken en veel twijfel dan is het meestal echt een nee.

Ja, dat onlogische ken ik al heel goed. En de laatste tijd kom ik nog weer bij een andere manier van leven. Ik laat dingen rusten. Ik zeg ook weleens: ik laat het even weken in mijn bekken, haha. Hoe meer ik rust en ontspan, hoe sneller ik dingen voor elkaar krijg. Bijvoorbeeld: ik wil mijn rooster veranderen. Dan verbind ik me met die intentie. Maar ik ga er niet meteen achteraan. Ik leef gewoon mijn leven en geniet. En dan komt er dus serieus gewoon een telefoontje met: hey, die en die leraar gaat weg. Ik leun nog meer naar achter en dat werkt echt goed. Ik ben wel gewoon bezig, maar zit niet de hele tijd aan het stuur. Ik speel met het leven. Wat wil er gebeuren? Ik uit mijn verlangen en zeg dan: show me how good it can get. 

Je werkt in je retreats ook met de cervix (baarmoedermond). Een bijzondere plek die heel veel genot voor vrouwen kan geven. Waarom werk jij met de cervix?

Veel mensen kennen de cervix alleen van pijnlijke onderzoeken of pijnlijke seks. Maar de cervix is een hele krachtige plek waar een baby doorheen komt en ook ons maandelijkse bloed. De cervix is de ingang en uitgang van de baarmoeder waar de ziel in de materie komt.

Veel mensen weten niet dat de cervix ontzettend orgastisch is. De reguliere medische wereld komt er nu ook langzaamaan achter dat de cervix toch ook heel veel verbindingen met de zenuwen heeft. Alleen hebben veel vrouwen dat niet door, omdat ze daar veel trauma opslaan. Meestal door onprettige of te harde seksuele ervaringen of steriele bevallingen of onderzoeken.

Als je zelf de cervix bewust aanraakt, of een man tijdens het vrijen, dan kan er heel veel genot ontstaan. Dan kom je echt in andere lagen tijdens het vrijen. 

Wat zou jij aan vrouwen aanraden als ze hier meer in willen ontdekken?

Sowieso Olivia Bryant van SelfCervix.
Een fantastische vrouw die zich hier helemaal aan heeft gewijd en veel mooie cursussen aanbiedt. Maar ook op haar Instagram deelt ze veel. Je kunt zelf ook beginnen je eigen cervix aan te raken. Een vinger of tool naar binnen brengen en ernaartoe ademen. Of alleen in gedachte verbinding maken Het kan zijn dat je in het begin niets voelt. Of dat er juist heel veel emotie los komt. Dat is allemaal normaal. Maar als je dit regelmatig doet, dan gaat daar iets veranderen. En dat is het echt waard. 

Is er nog een laatste boodschap die je wilt meegeven? 

Vaak als je iets wilt  veranderen kan dat heel spannend zijn. Waar begin je dan? Er zijn zoveel opties tegenwoordig. Mijn tip: begin klein. Begin met één klein stapje dat je nu durft. Maar kom in beweging. It fucking really pays off. Ik gun elk mens zo om in verbinding te zijn met zichzelf. Als ik bedenk hoe ik er 20 jaar geleden bij liep. Ik rookte, blowde en gebruikte mannen en feestjes om me beter te voelen.

De rust en het vertrouwen in het leven dat ik nu voel. Dat is echt onbetaalbaar.

Dank je wel lieve Kinga!

Je vindt Kinga via Instagram: @kingasidor of op www.womenalive.me