Müllerthal Hike dag 2

De wekker gaat weer om 7 uur en de nacht is niet al te best geweest. Om 01.00 gingen we samen de camping over om te plassen, niet genoeg ruimte tussen de tenten. Het wordt ontzettend heet vandaag, 38 graden, en we hebben besloten een kleine etappe te lopen. Acht kilometer van Echternach naar Rosport. Maar we beginnen met een koffietje en een flinke bak havermout met chocola. Schoenen weer aan en naar de Basiliek.

Vandaag gaan we de andere kant op en het eerste deel is langs de rivier. Ik kan mijn vinger nog niet op Luxemburg leggen. De woningbouw is blokkering, wit en betegeld. De dorpen voelen wat uitgestorven. De campings zijn ongezellig. De supermarkten luxe. De natuur prachtig. Langs de rivier ligt een enorme camping. Honderden meters lang, hutje mutje, campers en tenten gemixt. We kunnen onze ogen niet geloven. Wie gaat er in zo’n enorme dorre bedoening staan? Er wordt gezwaaid vanaf de overkant. Wij lopen ondertussen het groen in. Als we de weg oversteken is er niemand in het bos te bekennen.

Ik had het al gelezen, maar het lijkt hier echt op Thailand. Oerwoud. Enorme bomen, jungle vibes. Het is prachtig! En bijzonder om hier zo met zijn tweetjes te lopen. Het is weer flink omhoog en omlaag met grote rotsen. Ondertussen vertel ik over vroeger. Over het studeren in het buitenland. Mijn relaties. Jeetje, wat heb ik al veel meegemaakt als ik het zo vertel. En het is geen kabbelende beek geweest. Eerder een woeste zee. Dit jaar word ik 40. En ik verlang meer dan ooit naar meer kalmte en ritme. De temperatuur stijgt weer en de kilometers in het bos gaan wederom langzamer dan je denkt. Na een aantal uur komen we aan in Rosport.

We strijken neer op het campingterras. Worden niet hartelijk ontvangen en vertrekken weer. Kleren uit en duik in de rivier. Wat is dit toch lekker! Water spoelt iedere keer weer zoveel van me af. Het brengt me in het nu. Ik koop nog een apfelschörle en dan pakken we de bus terug naar de camping. Het is er uitgestorven en er zijn wat plekjes vrijgekomen. We besluiten de rioollucht te verruilen voor een ander plekje. We slepen de tent over de camping en ploffen bezweet neer. Daarna wandelen we naar het zwembad. Ik moet nog even plassen en dan zie ik Sabine aan komen lopen met twee coca-cola’s en een zakje chips. Wat smaakt dat lekker in deze hitte!

‘s Avonds in het dorp staat ons nog een leuke les te wachten. We willen uit eten gaan. Staan voor een redelijk duur restaurant waar het eten er zalig uitziet. Toch lopen we nog wat verder, een wijnbar, ook gezellig. We nemen een lekker glas wijn en besluiten toch hier eten te bestellen. Al zei mijn eerste gevoel iets anders. De wijn smaakt prima, maar het eten -een soort garnalenprutje uit een potje- is smakeloos. Dan zeg ik: we gaan hierna gewoon nog lekker eten in het andere restaurant! Het geeft een goed gevoel onszelf dat te gunnen! Dat we na de smakeloze maaltijd toch vol zitten en niet meer gaan, maakt niet uit. We strijken nog neer voor de zonsondergang bij de rivier. Ik mis Bowie. De dagen in een co-ouderschap zijn soms een luxe en gaan soms verdomd langzaam.

Gelukkig weet ik nog niet dat ook de derde nacht weinig diepe slaap brengt. Vooral veel zin in de volgende wandeling, misschien wel de mooiste van de 3.

Stay tunnel voor de laatste dag 🙂 X